RSS  

-مدیر شرکت تعاوني توليد و پرورش اسب اصيل ترکمن

تهیه گزارش: بهزاد قولجائی

کتاب "جنگ ترکمن" به تالیف سید محمد علی جمالزاده که چاپ اول آن به سال 1357 باز می گردد از دو بخش تشکیل شده است.

بخش اول داستانی است که به قلم گوبینو رجل سیاسی فرانسوی نوشته شده وخاطرات زندگی سربازی را شرح می دهد که در جنگ دولت وقت (قاجار) با ترکمن ها ، به اسارت گرفته می شود و مدتی را در میان ترکمن ها به اجبار زندگی می کند.

بخش دوم هم گزیده ای است از اطلاعات و اسنادی تاریخی (هم معتبر و هم غیر معتبر) درباره ترکمنها، نظیربرخورد  ابوسعید ابولخیر و نادشاه با ترکمنها و یا گزیده ای از کتاب درویش دروغین نوشته وامبری.

داستان ابتدایی کتاب که به طور کلی زائیده تخیل گوبینو بوده است و با توجه به شنیده های او از وضع و حال ترکمن ها نوشته شده ، ترکمن را قومی بسیار جنگجو و غارتگرو بی رحم معرفی کرده و تلاش می کند حملات پیاپی دولت وقت را به قلمرو ایشان توجیه کند.

گزیده ای از بخش اول (داستانی) :

"ترکمن ها مردمی شقی و خونخوار هستند و کارشان همه چپو و غارت است و رعایای بیچاره را صد تا صد تا اسیر می کنند و از حدود ممالک محروسه بیرون برده و به ازبکها ی خیوه و بخارا بقیمت بخس میفروشند و نه از خدا ترسی دارند و نه از پیغمبر شرم و خجالتی. البته دولت فخیمه حق دارد بخواهد تخم این طایفه خدا نشناس را از روی زمین بردارد ولی چرا باید فوج ما را بجنگ با آن ها بفرستد."

در بخش دوم کتاب می خوانیم :

"بقول ژوزولف مولف کتاب «ماموریت در بخارا» که بزبان انگلیسی در سال 1969 میلادی در لندن بچاپ رسیده است و خود او مدتی در میان ترکمن ها بسربرده  است بسیاری از تبهکاریهای بزرگان و دزدی حکام و بد حسابی ها به حساب ترکمانان گذاشته میشد و عجب آنکه همین ترکمانان که به چپاول و غارت مشهور بودند مورد اعتماد کامل تجار اهل کسب و معامله بودند و چه بسا پول بدست آنها سپرده میشد و مبلغ را بدون کم و کاست بمقصود میرساندند."

و کلام آخر از این کتاب : "ظلم موجب ظلم می شود."

منبع: سارغد

دگیشمه لر، یوماقـلار

حؤدورلأن: آقمیرات گورگنلی

دو چيز هيچ وقت از ياد آدم نميره ، دوستاي خوب و روزاي خوب . حالا يه چيز هيچ وقت از دل آدم نميره ، روزاي خوبي که با دوستاي خوب گذشت

ع.صحتی

برای دیدن عکسهای بیشتر کلیک کنید

عصر دیروز یک شنبه ۲۲ مهر جوانی ترکمن در اثر ضربه چاقوی جوانی دیگر کشته شد این حادثه که در روستای عطا آباد رخ داد تکرار وقایع تلخی است که هر روز ممکن است در نقطه ای از ترکمن صحرا رخ بدهد و ما همچنان به این وقایع تنها به عنوان یک خبر توجه کنیم نه به عنوان یک معضل.

رمضان بایرامینگز قوتلی بولسون

یک روز که قصد رفتن به گنبد را داشتم سوار مسافر کشی شدم راننده مسافر کش چهره آشنایی برایم نبود در واقع اولین بار بود که می دیدمش ولی از میان حرفهاش فهمیدم از بچه های روستای خودمونه ولی الان گنبد زندگی می کند و به بغل د ستی اش که مخاطبش بود خاطرات دوران کودکیش را تعریف می کرد و من هم کنجکاوانه به خاطراتش گوش می دادم تا بفهم کیه؟ هنوز از روستا بیرون نرفته بودیم که راننده مسافر دیگری را سوار کرد . مردی بود شصت ساله و درشت هیکل و دستش هم یک پاکتی بود که به راحتی مشخص بود که محتواش لباس است وقتی نشست فقط سلامی داد و جلوش را نگاه کرد و این برای من عجیب بود چرا که ترکمنهای هم سن و سال او وقتی جایی می رسند نزدیک به یک ساعت تنها احوال پرسی می کنند اما این مسافر تنها سلامی داد و ساکت ماند. چهره اش برای من آشنا نبود ولی می تونستم حدس بزنم از کدوم محله یا پدر کیه؟ گویا برای راننده هم مهم بود که اونو بشناسه از آینه مستقیم بهش نگاه می کرد و ناگهان با لحنی که آمیخته به شگفتی بود گفت:" طوی قلی خودتی؟!" پیرمرد سرش رو به طرف راننده چرخوند و اون هم با همون لحن گفت:" فرهاد جان چه عجب نمردیم و دیدمت" و با خوشحالی حال و احوال همدیگر را پرسیدند مثل اینکه دوستای همدیگر بودن و هر چند با راننده اختلاف سنی داشت اما مشخص بود که دوستای خوبی برای هم بودند و خیلی بهم احترام می گذارند بخصوص راننده که حتی گاهی سرش رو کامل به طرف طوی قلی می چرخوند.

طوی قلی از راننده پرسید که کار و بارش چطوره ؟ چیکار می کنه؟ و راننده هم گفت: "شکر، بعد از تصادفی که 5 سال پیش کردم بألاخره تازگیها تونستم از زیر بار قرض بیرون بیام و الان هم دارم مسافر کشی می کنم "  راننده هم از کار و بار طوی قلی جویا شد و طوی قلی هم جواب داد: تازگیها توی یکی از کارخانه ها آشپزی می کنم برجی هم 150 هزار تومان می گیرم و هر هفته هم شبِ پنج شنبه میام خونه و صبح شنبه می رم به کار، شکر خدا کارم خوبه ازش راضی هستم"   راننده هم با حالت مزاح گونه پرسید:" آشپزی رو از کجا یاد گرفتی" طوی قلی هم در جوابش گفت:" وقتی که راننده کمباین بودم". راننده خیلی آروم می رفت مثل اینکه از دیدن دوست قدیمیش خیلی خوشحال شده بود و دوست داشت بیشتر باهاش باشه. هنوز سوالهای زیادی داشتند که باید از هم می پرسیدند

راننده: " گلجه چطوره خوبه"

طوی قلی:" شکر خدا خوبه خونه رو خودش تنهایی می گردونه یکی دو تا گاو داریم که سرش را با اونا گرم می کنه و ماست و شیرش رو می فروشه."

راننده:"راستی یکی یک دونه ات رامین جان چکار می کنه حتماً تا حالا واسه خودش مردی شده؟"

این سوال لبخند و نشاط را از لب و روی پیرمرد پاک کرد و در حالی که سرش رو به پائین انداخته بود با افسوس جواب داد:"  بچه بزرگ کردیم که توی پیری عصای دستمون بشه نه بلای جونمون" این جواب راننده را متحیر کرد و با حفظ همین حیرت پرسید: "چطور مگر؟" و بعد پیرمرد که گویی مدتها دنبال یک دوست می گشت تا حرفهای دلش رو بهش بگه بدون توجه به من و بغل دستی راننده با حالتی اندوه اینگونه تعریف کرد:

"چند روز پیش گاو همسایه مون دزدیده شده بود  اون هم اومده از بچه ی من شکایت کرده و گفته که دزدی کار اونه ". منم بهش گفتم" از کجا می دونی که دزدی کار پسرمه؟ توی این محله کی به غیر از پسر تو از این کارا می کنه مگه یادت رفته چندتا موتور دزدیده ؟ درسته که قبلا دعوا می کرده و گاهی هم دزدی اما به من قول داد که دست از این کارا برداره از اون به بعد خطایی ازش ندیدم " اما این حرفها به گوش همسایه ام نمی رفت می گفت"باور نکن اون دیگه درست بشو نیست" خوب منم بهش گفتم " اگر هم دست برنداشته باشه نمیاد که ماله خودی رو بدزده " خندید و گفت" یادت رفته که پسره فلانی گاو باباشو دزدیده دیگه جوونا توی این زمونه خودی و غیر خودی نمی شناسند" نمی دونم شاید هم حرف اون درست باشه آخه چند روزیه که خونه نمیاد شاید هم رفته باشه برای کار. نمی دونی آقا فرهاد  داشتم آب می شدم نمی دونی چقدر سخته یکی به چشمت نگاه کنه و بگه پسرت دزده، بی غیرت، به پسرت به عزیز ترین کَست.

راننده هم دیگه نشاط قبل رو نداشت خیلی ناراحت بود و بعد هم پرسید:"چطور شد که رامین جان اینجوری شده؟"

طوی قلی در جوابش چند بیت از اشعار مختومقلی را چنان محکم خواند و با چنان اندوهی که هنوز هم در گوش صداش می پیچه:

کوب نامرده مال بریب سن دون دنیا            گوزی گوکده قایغسی یوق سیر گیدر

قانی عقلینگ اوده دوشوب یان دنیا            نه مردلار بار یوقسوللیقده خور    گیدر

آز عمرینگی سورسنگ الوان عشرتده         سونگ شرین جان قالار اوزین حسرتده

آخماقلار بو یرده قالار غفلتده                      عاقل بولان اوز غمینی ایر گیدر

نه دوغری گلانه مهرینگ ایندردینگ               نه گلمانه سوغات سلام گوندردینگ

هیچ فرقی یوق سنده مردینگ نامردینگ         آرسلان اوتار تیلکی گچار شیر گیدر

و بعد ادامه داد: آقا فرهاد ! راستش پسرم قبل از اینکه دوستای نابابش درو و برش رو بگیرند خیلی سر به زیر و آروم بود و درس خون امّا چون پسرم ماشاء الله مثل جوونیای خودم تنومند و پر زور است دوستای نابابش تحریکش می کردند و می گفتند قوی هستی و بزن، می تونیم حال فلانی رو بگیریم اون هم اولش دعوا می کرد و بعد هم بالاخره از مدرسه انداختنش بیرون و منم که بالا سرش نبودم مادرش هم که نمی تونست جلوش رو بگیر دیگه کشیده بود توی لات بازی و چاقو کشی و بعد هم که موتور خرید نمی دونم پولش رو از کجا آورد تا ما هم یه چیزی می گفتیم قهر می کرد و می زد از خونه بیرون . رفقاش هم از این فرصت استفاده می کردند و به طرف خودشون می کشوندند مثل یه توپی شده بود که رفقاش بادش می کردند همین که آماده می شد شوتش می کردن به جایی که خودشون می خواستند. الان هم چند پرونده واسه اش درست شده به خاطر چاقو کشی و با جگیری توی اسبدوانی و موتور دزدی و منم وقتی میام اینجا کارم اینه که برم دست شاکی ها رو ببوسم و ازشون التماس کنم که رضایت بدهند می دونی آقا فرهاد کاش پسرم ترسو  و ضعیف و توسری خور می شد ولی دزد نمی شد."

دیگه اشک توی چشمای پیرمرد پیدا بود و راننده هم سعی می کرد دلداری بده و امیدوارش کنه تازه به گنبد رسیده بودیم که پیرمرد گفت: نگه دار! و راننده هم کلی تعارف کرد و چند بار گفت در خدمت باشیم و هر کاری کرد که کرایه را نگیرد نشد پیر مرد اصرار به دادن کرایه داشت. دیگه پیرمرد رفت و من موندم با راننده و بغل دستیش و هر سه ما توی فکر ، که ناگهان صدای راننده را شنیدم که به بغل دستیش می گفت:" بیچاره، جوون که بود یه زوری داشت و گاهی هم دعوا می کرد و کسی هم حریفش نبود ولی یادم نمیاد که دزدی کرده باشم خیلی پرکار بود و ..." همون لحظه ازش خواستم ماشینو نگهداره ،می تونستم کمی دیگه توی ماشین بمونم و به حرفهای راننده در مورد پیر مرد گوش بدهم اما لازم نبود چون که می دونستم چه حرفهایی خواهد زد.

این ماجرا برای ما تازگی ندارد بسیاری از این پدرها را دیدیم و بسیاری از این پسرها را می شناسیم.

ما هم می توانیم به راحتی این ماجرا را بشنویم و به عنوان ماجرایی جالب به دقت گوش کنیم و بعد هم فراموش کنیم اما وقتی این پسرها و پدرها را به خوبی می شناسیم و با آنان در یکجا زندگی می کنیم و می دانیم قبلا چگونه بودند و الان چگونه هستند و می توانستند  بهتر از این بشوند نمی توان به راحتی این ماجرا و صدها ماجرا به مانند این را فراموش کرد .

وقتی پسری اینگونه می شود و پدری می گرید همه مقصرند از خود پسر گرفته و پدر و خانواده تا مدرسه و جامعه اش. نباید دست رو دست گذاشت شاهد اینگونه وقایعی باشیم که عواقبی بس تلخ را در پی دارد . وقتی اشک پدری جاری می شود و پسری روانه زندان می شود کل جامعه ما گریسته و به زندان رفته است جامعه ای که می گذارد فرزند به زندان برود و پدر بگرید چگونه می تواند به آینده امیدوار باشد.

                                                                                     نعمان جمالزاده

                                        n.jamalzadeh@yahoo.com     

دانشجویان ورودی 84

یونس  اراززاده

دانشجوی مقطع کارشناسی محیط زیست از آجن سنگرلی

نعمت الله بادیر دست

دانشجوی مقطع کارشناسی رشته حقوق از شهرستان گنبد کاووس

سیدی راد

دانشجوی مقطع کارشناسی رشته ریاضی محض از چن سولی

عبدالسلام دم خورده

 دانشجوی مقطع کاردانی رشته  عمران روستایی  از شهرستان کلاله روستای کورلر

عبدالسلیم محمّدی

  دانشجوی مقطع کاردانی رشته عمران روستایی از شهرستان گنبد کاووس   

جلال آخوندزاده اینچه برون

دانشجوی  مقطع کاردانی رشته عمران روستایی از شهرستان گنبد کاووس

محمود مختوم نژاد

 دانشجوی  مقطع کاردانی رشته کامپیوتر از شهرستان گنبد کاووس روستای حاجی قوشان

عبدالباسط قره قوزی

 دانشجوی مقطع کاردانی رشته کامپیوتر از شهرستان کلاله روستای قره قوزی

عبدالخالق صحتی

 دانشجوی مقطع کاردانی رشته شیلات از گلی داغ

بهمن کلته

 دانشجوی مقطع کاردانی رشته شیلات از خوجه نفس

عبدالامین طرّیک

دانشجوی مقطع کاردانی رشته باستان شناسی از شهرستان بندر ترکمن

صادق آقچلی

دانشجوی مقطع کاردانی رشته زبان انگلیسی از شهرستان گنبد کاووس روستای آقچلی

                                             تهیه لیست: محمود مختوم نژاد

دانى كه من به عالم٫ يالنيز سنى سئوه­رمن

چون در برم نيايى٫ اندر غمت اؤله­رمن

من يار باوفايم٫ بر من جفا قيليرسين

گر تو مرا نخواهي، من خود سني ديله­رمن

روئى چو ماه دارى٫ من شاددل از آنم

زان شكرين لبانت٫ بير اؤپگونو ديله­رمن.

تو همچو شير هستى ٫ منيم قانيم ايچه­رسين٫

من چون سگان كويت٫ دنبال تو گزه­رمن

فرماى غمزه ات را٫ تا خون من نريزد

ورنه سنين اليندن من يارغي‌يا بارارمن

هر دم به خشم گويى: بارغيل منيم قاتيمدان!

من روى سخت كرده٫ نزديك تو دورارمن

روزى نشست خواهم٫ يالقيز سنين قاتيندا

هم سن چاخير ايچه­رسين٫ هم من قوپوز چالارمن

روزى كه من نبينم آن روى همچو ماهت

جانا! نشان كويت٫ از هر كسى سورارمن

آن شب كه خفته باشى٫ مست و خراب و تنها
نوشين لبت به دندان٫ قاتى قايى يارارمن

ماهى چو شمس تبريز٫ غيبت نمود و گفتند:

از ديگرى نپرسيد٫ من سؤيله­ديم٫ آرارمن

کانون نویسندگی خلاق معاونت فرهنگی جهاد دانشگاهی شهید بهشتی ، افتخار آن را دارند که میزبان نخستین دوره مسابقات سراسری داستان کوتاه ویژه دانشجویان دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی داخل کشور و نیز دانشجویان ایرانی دانشگاه های خارج از کشور باشند. در این رابطه توجه به نکات زیر می تواند مفید فایده باشد:

1-شرکت کنندگان می بایست دانشجوی دانشگاه های داخل یا خارج کشور باشند. فارغ التحصیلانی که حداکثر یک سال از زمان فارغ التحصیلی ایشان گذشته باشد می توانند در مسابقه شرکت نمایند. دانشجویان دانشگاه های دولتی و غیر دولتی در سراسر جهان می توانند در مسابقه شرکت نمایند.

2-هر شرکت کننده می تواند حداکثر سه اثر خود را جهت شرکت در مسابقه ارسال نماید.

3-برای آثار محدودیتی از نظر حجم وجود ندارد. منتهی آثار ارسالی می بایست به فرم داستان کوتاه باشند. داستان های بلند در این گروه جای ندارند.

4-ارسال داستان رایگان است.

5-داستان ها می بایست حتی المقدور به صورت تایپ شده با نرم اقرار   Wordآماده گردند. توصیه می شود برای متن داستان از فونت 14 و برای عنوان از همین قلم به صورت برجسته   Bold استفاده شود. در صورتی که تمایل به تایپ وجود ندارد، از قلم مشکی و نگارش بر روی یک طرف کاغذ و بدون قلم خوردگی استفاده شود.

6-موضوع داستان ها آزاد است.

7-مهلت دریافت اثار تا سی آذر ماه سال جاری خواهد بود. زمان اعلام نتایج هفته اول بهمن ماه و زمان برگزاری مراسم توزیع جوایز هفته اول اسفند ماه سال جاری خواهد بود. در صورت لزوم میزگردی با شرکت نویسندگان داستان های برگزیده و دیگر علاقه مندان برگزار خواهد گردید.

8-داستان ها می توانند از طریق رجوع به  این پایگاه اطلاعاتی به دبیرخانه مسابقه ارسال گردند. راهنمای ارسال در صفحه نخست درج شده است. جهت ارسال پستی، از نشانی تهران – اوین – دانشگاه شهید بهشتی- معاونت فرهنگی جهاد دانشگاهی – کانون نویسندگی خلاق استفاده شود. در صورت تمایل به ارسال از طریق پست شایسته است از هر داستان سه نسخه به اضافه لوح فشرده داستان ارسال گردد.

دبیرخانه مسابقه

 برای کسب اطلاعات بیشتر به آدرس زیر مراجعه نمائید:

http://jdsb.ac.ir/match.php

قُرَق قَشُق آغیزقا یاراماز    قُرَق سوز قلاغا یاقیشماز

همانگونه که قاشق خشک و خالی لایق دهان نیست سخن بیهوده نیز لایق گوش نیست.

قینار اُکز گچکسیز بولماز

رودخانه خروشان بی پل نمی تواند باشد (برای هر مشکلی راه حلی است)

سبیندا سندرش بولسا   اُرتکُندا اِرتَش بولماس

اگر به هنگام کشت مجادله شود به وقت درو کردن اختلافی پیش نخواهد آمد.

آلیمچی اَرسلان   بیرمچی سیچغان

طلب کار شیر است و بدهکار موش است.

گوزدن یراسا کونگل دن یما یراز

از دل برود هر آنچه از دیده برفت.

خوانندگان گرامی! پس از توقف 70 روزه هفته نامه صحرا، بار دیگر صحرا به میدان مطبوعات گلستان و ترکمن صحرا پا گذاشت تا بار سنگینی که از ده سال آزگار بر دوش دارد همچنان به پیش برد. تا یک بار دیگر به اهل قلم ترکمن صحرا آغوش گرم خود را بگشاید و دگربار از مسائل و مشکلات و اخبار و گزارشهای دیارمان بگوید و با صفحات ادبیات ترکمنی و اشعار شاعران دلسوخته ترکمن برای صحرای ترکمن ترانه زندگی سر دهد. 

مشکلات مالی صحرا همچنان باقی است. چندی پیش تصمیم گرفته بودیم علی رغم مشکلات فوق به انتشار صحرا ادامه دهیم. اما مشکلات اداری جدیدی پیش رو قرار گرفت که بایستی برای رفع آنها نیز تلاش می کردیم.

در این گیرودار قرار شد که مدیر مسئول هفته نامه دکتر دیه جی به عنوان صاحب امتیاز نشریه، مدیر مسئول جدیدی را به نشریه معرفی نماید که پس از مشورت با دوستان آقای تنقیر قلی ییلغی لیسانس ادبیات و از نویسندگان و محققان خوش نام ترکمن برای این مسئولیت مناسب و شایسته تشخیص داده شد. معرفی نامه و سایر مدارک تحویل وزارت ارشاد شد و موضوع تایید مدیر مسئولی ایشان در حال طی مراحل اداری است و تا حصول نتیجه مطلوب مسئولیت همچنان به عهده دیه جی خواهد بود.

برای مدیر مسئول فعلی نشریه  و سایر همکاران مخلص نشریه هرگز نام و عنوان و مسئولیت مهم نبوده و هدف حفظ صحرا و خدمت مستمر به فرهنگ و ادب ترکمن صحرا و گلستان است. باشد که سالیان سال صحرای ما، مونس خلوت تنهایی اهل اندیشه دیارمان  باشد.

روز شنبه 31 شهریور شماره 230  هفته نامه صحرا منتشر و در دکه های منطقه کنار نشریات دیگر جای گرفت که بدین وسیله در دسترس خوانندگان اینترنتی صحرا نیز قرار می گیرد.

هفته نامه صحرا

تو یک ترکمنی

درب کلاس را می گشایی و قدم بر کلاس می گذاری آشفته ای و پریشان و خاموش

همسن و سالهایت را می بینی که در کلاس نشسته اند و با بغل دستیشان حرفهای را که از لب خندان می تراود نثار هم می کنند چند نفری خیره به تو می نگرند حالت صورت و چشمت سوالاتی را در ذهنشان پدید می آورد و در نزد خود حدس هایی می زنند و توهم آرام در نزدیکترین و خلوت ترین صندلی می نشینی و بی آنکه سرت را بلند کنی به همکلاسیات نگاه می کنی و بعد کیفت را باز می کنی کتابی را ورق می زنی و به آن خیره می شوی بی آنکه جملاتش را بخوانی و یا دفتری باز می کنی و با خودکار چیزهایی می نویسی بی آنکه بدانی چه می نویسی و بعد پاهات را تکان میدهی و ناگهان همکلاسیات می ایستند و می بینی که استاد وارد کلاس شده ،سریع بلند می شی و بعد با ذره ای تأخیر می نشینی و به استادت خیره میشی و خوب نگاش می کنی ولی نمی توانی آن صمیمتی را که در معلم ترکمنت بود بیابی و بعد سعی می کنی به حرفهای استاد گوش کنی ولی درست نمی تونی گوش بدی چون هنوز هم پریشانی و مضطرب، فکرش رو نمی کردی که بعد از اون همه درس خوندن وقتی وارد دانشگاه میشی اینچنین احساسی  وجودت را در بر می گیرد. توی همین فکرایی که یک دفعه می بینی بغلدستیت دارد خودش را به استاد و دیگر دانشجویان معرفی می کند سعی می کنی خودت را جمع و جور کنی اما قبل از اینکه فکر کنی چی باید بگی استادت به طرف تو اشاره می کنه و می گه شما بفرمایید خودتون رو معرفی کنید و تو هم سریع بلند می شی و اسم و فامیلیتو می گی و بعد می فهمی چند نفر بهت می خندد اما طوریکه که استاد نفهمه و بعد استاد ازت می خواد دوباره خودت رو معرفی کنی مثل اینکه متوجه نشده و تو هم می گی اما شمرده تر از دفعه قبل و استاد هم تکرار می کنه تا مطمئن بشه درست شنیده ولی می بینی که این بار هم درست تلفظ نکرد و تو هم سعی در اصلاحش نداری فقط می خوای که زودتر بنشینی و بعد استاد بهت می گه اهل کدوم استان و تو هم حواست نیست می گی ترکمن صحرا و استادت می گه گلستان؟ و تو هم می گی بله استاد و بعد هم شهرت را می گی و شاید استادت ازت بپرس ترکمنی و اونوقت تو سرت رو تکون می دی و میگی آره و بعد با بفرمایید استاد میشینی و بعد که کلاس تموم میشه و میری بیرون و بعد هم چشمت به این و اون تا اگه دیدی شبیه ترکمنهاست ازشون بپرسی "سن تورکمنمینگ؟"

 بعد که دوستای صمیمی  پیدا کردی و باهاشون هم اتاقی شدی و با همکلاسیات هم رفیق یادت باشه که این خاطره روز اول به خاطر وجود ریشه تو در خاک صحراست که باعث شد تو در اینجا احساس غربت کنی و دیگران به گونه ای نگاهت کنند که گویی از سرزمین و خاک دیگری هستی و اکنون که به خاک اینجا عادت کرده ای یادت باشه که از کجا آمده ای و برای چه آمده ای مبادا با زبان و خاک خود بیگانه گردی.